![\"\"](\"https:\/\/livingstone.acasadepedras.com\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/1-1.jpg\")
<\/a>welkom “thuis”<\/p><\/div>\n
We waren wel een beetje opgewonden. Na een kleine drie jaar weer eens terug. We vallen in een warm bad (het is zelfs warmer dan op Cura\u00e7ao) en de tijd is (daar waren we al bang voor) voorbij gevlogen. Het was soms behoorlijk plannen, maar het is ons gelukt (sorry Ruth) iedereen te zien (al dan niet met behulp van Skype). Tussen alle bezoeken door doen we een oogmeting, zitten bij de mondhygi\u00ebnist, wordt er een stukje meniscus weg gehaald, start de tandarts eerst met foto\u2019s maken om dan pas het echte werk te doen (ze hebben het financieel ook zo zwaar), we maken kennis met onze nieuwe huisarts en dan bespaar ik jullie de rest van ons medische APK traject. Samengevat: het eigen risico 2018 is ruimschoots gehaald en niet onbelangrijk: we kunnen er weer een aantal jaar tegenaan.<\/span><\/p>\n op weg naar ?<\/p><\/div>\n En zo zitten we op onze laatste dag met z\u2019n allen in de tuin van Daan en Christine. Een afscheidsetentje maar niet alleen voor ons want iedereen vliegt uit. Jan naar de Harz (mit die Caroline), Let naar haar camping in Bretagne, Daan met Christine naar Parijs en wij naar ons bootje. Het zal wel weer even duren voordat we weer zo bij elkaar zitten.<\/p>\n We gaan ons opmaken voor onze campertrip langs de westkust van de US en na het hurricane seizoen (eind november) zeilen we verder langs de oostkust van midden Amerika en dan. . . . . . . . . . . .?, we zien wel. Het is overduidelijk; we zullen het moeten doen met de Martinitoren die we aan boord hebben.<\/p>\n<\/a>